વડોદરા શહેરની મધ્યમાં આવેલી અને ઇતિહાસની સાક્ષી એવી માંડવી વિસ્તારની એક અત્યંત સાકડી અને જૂની પોળમાં ઉછરેલી તેમ જ બાળપણથી જ કલાના વિવિધ રંગોમાં પોતાની એક અલગ જ દુનિયા શોધતી માલવિકા માટે જીવન એક સુંદર અને કોરા કેનવાસ જેવું હતું જેના પર તે પોતાના સપનાઓના રંગ પૂરવા માંગતી હતી તેના પિતા રમણભાઈ એક સરકારી પ્રાથમિક શાળાના નિવૃત્ત શિક્ષક હતા તેમણે પોતાનું આખું જીવન બાળકોને સંસ્કાર અને શિક્ષણ આપવામાં વિતાવી દીધું હતું અને હવે નિવૃત્તિ પછી પેન્શનના આધારે ઘર ચલાવતા હતા
જ્યારે તેની માતા સવિતાબેન એક અત્યંત પ્રેમાળ અને ગૃહિણી હોવાની સાથે સાથે ઘરના ખર્ચમાં થોડી મદદરૂપ થવાના હેતુથી આખો દિવસ પોતાના જૂના સિલાઈ મશીન પર આસપાસના લોકોના કપડા સેવવાનું કામ કરતા હતા ઘરમાં પૈસા ની કોઈ જ રેલમ છેલમ ન હતી કે ન કોઈ આધુનિક સુખ સગવડો હતી પણ એ નાના એવા બે ઓરડાના મકાનમાં સંસ્કારો એકબીજા પ્રત્યેનો પ્રેમ અને સંતોષનો અખૂટ ખજાનો ભરેલો હતો જે તેમને ક્યારેય ગરીબોનો અહેસાસ થવા દેતો ન હતો માલવિકા નાનપણથી જ ભણવામાં અત્યંત હોશિયાર હતી
અને ખાસ કરીને ચિત્રકામ અને ડિઝાઇનિંગમાં તેની રુચિ અદભુત હતી મહારાજા સયાજીરાવ યુનિવર્સિટીની ફાઇન આર્ટ્સ ફેકલ્ટીમાંથી તેણે ગ્રાફિક ડિઝાઇનિંગનો કોર્સ ખૂબ જ સારા માર્ક સાથે પૂરો કર્યો હતો અને તે આજ ક્ષેત્રમાં કંઈક મોટું અને નામચિન્ન કરવા માંગતી હતી તેના મનમાં નાનપણથી જ એક બીજ રોપવાનું હતું કે તેણે ઓસ્ટ્રેલિયા જઈને ઓછ અભ્યાસ કરવો છે અને પોતાના માતા પિતાના એ દરેક અધૂરા સપના પૂરા કરવા છે જે તેમણે માલવિકા ના ઉછેર માટે જતા કર્યા હતા ગુજરાતીમાં એક ખૂબ જ પ્રચલિત કહેવત છે ને કે દૂરથી ડુંગર રળિયામણા માલવિકાને પણ સોશિયલ મીડિયા અને ઇન્ટરનેટ પર જોયેલી વિદેશની એ ઝાકમ ઝાળ ભરેલી દુનિયા ઊંચી ઇમારતો
સ્વચ્છ રસ્તાઓ અને હાઈફાઈ જીવનશૈલી કોઈ પારકાથી પારકા જેવી લાગતી હતી જે અવારનવાર રાત્રે જાગીને ઓસ્ટ્રેલિયાના મેલબોર્ન શહેરના ફોટા જોતી અને વિચારતી કે જ્યારે તે મેલબોર્નની કોઈ બહુરાષ્ટ્રીય અને મોટી કંપનીમાં એક સનિયર ગ્રાફિક ડિઝાઇનર તરીકે કામ કરતી હશે ત્યારે વડોદરાની આજ પોળમાં રહેતા તેના પિતાની છાતી ગર્વથી કેટલી ફૂલી જશે અને તેના માતાના હાથમાંથી પહેલું જૂનું છેલાઈ મશીન કાયમ માટે છૂટી જશે માલવિકાના આ નિર્દોષ અને મોટા સપનાને હકીકતમાં ફેરવવાનું એક જૂઠું વચન લઈને તેમના સાદગી ભરયા જીવનમાં પ્રવેશ કર્યો શાર્ક એજ્યુકેશન ક્લાસીસના માલિક રાકેશભાઈએ રાકેશભાઈએ દેખાવે ખૂબ જ સજ્જન અને બોલવામાં એટલા બધા મીઠા હતા કે કોઈપણ સામાન્ય માણસ તેમની વાતમાં આસાનીથી આવી જાય તેમની મીઠી
આકર્ષક અને ચીકણી વાતોએ માનવિકાના ભોળા અને દુનિયાદારીની પ્રપંચી ઝાળથી અજાણી એવા શિક્ષક પિતા રમણભાઈને સંપૂર્ણપણે મોહીલ લીધા હતા એક રવિવારની સવારે રાકેશભાઈ માલવિકાના ઘરે આવ્યા અને સવિતાબેનના હાથની ચા પીતા પીતા તેણે એવી તો માયચાળ રચી કે આખો પરિવાર તેમાં ફસાઈ ગયો તેમણે રમણભાઈનો હાથ પકડીને કહ્યું હતું કે અરે સાહેબ તમારી દીકરી તો સાચે જ એક હીરો છે હીરો તેનો પોર્ટફોલિયો અને માર્ક્સ જોઈને મેલબોર્નની બેસ્ટ યુનિવર્સિટીમાં એડમિશન તો હું છપટી વગાડતા અપાવી દઈશ ત્યાં રહેવા માટે શાનદાર અને સુરક્ષિત હોસ્ટેલની વ્યવસ્થા અને સાથે જ અઠવાડિયામાં 25 કલાકની પાર્ટ ટાઈમ જોબ જેથી તેનો રહેવા જમવાનો ખર્ચ તે જાતે જ કાઢી શકે આ બધું જ મારું ઓલ ઇન વન પેકેજ છે તમારે બસ મને પ્રોસેસિંગ અને ફીના પૈસા આપવાના છે બાકી બધી જ જવાબદારી મારી રાકેશે મેલબોર્ન શહેરના નકલી બ્રોશર અને ખોટા એડમિશન લેટર્સના સેમ્પલ અને કેટલાક ખોટા વિદ્યાર્થીઓના વિડીયો બતાવીને એવો તો મજબૂત જાણ બિછાવ્યો કે
ગુજરાતી ભાષાની એ સચોટ કહેવત લોભિયા હોય ત્યાં ધુતારા ક્યારેય ભૂખે ન મરે આ ગરીબ અને આશાવાદી પરિવાર માટે એકદમ સાચી પડી ગઈ પોતાની વહાલી દીકરીના ભવિષ્યને ઉજવળ બનાવવામાં મોહમાં અને રાકેશમાં આપેલા વિશ્વાસમાં આંધડા થયેલા રમણભાઈએ પોતાની આખી જિંદગીની પરસેવાની કમાણી સમાન અને નિવૃત્તિ માટે બચાવેલી તમામ ફિક્સ ડિપોઝિટ બેંકમાં જઈને તોડી નાખી આટલું જ નહીં પણ જે પૈસા ખૂટ્યા તે માટે પોતાના બાપ દાદાના સમયના આ જૂના અને વાહલા મકાન પણ બેંકમાંથી એક મોટી લોન લીધી બેંક મેનેજરે તેમને સમજાવવાનો પ્રયત્ન પણ કર્યો હતો પણ દીકરીના મોહમાં રમણભાઈ કંઈ સાંભળવા તૈયાર ન હતા તેને આખરે 25 લાખ રૂપિયા જેવી માતબાર રકમ રાકેશના હાથમાં રોકડી અને ચેક સ્વરૂપે મૂકી દીધી પૈસા મળતા જ રાકેશે એક નકલી ઓફર લેટર અને વીજાની કોપી માલવિકાના હાથમાં પકડાવી દીધી અને ફ્લાઈટની ટિકિટ પણ બુક કરાવી આપી એ દિવસો માલવિકાના ઘરમાં જાણે કોઈ મોટા તહેવાર જેવા હતા સવિતાબેને દિવસ રાત એક કરીને દીકરી માટે થેપલા ખાખરા મઠિયા અથાણા અને જાત જાતના સુકા નાસ્તાઓ બનાવ્યા જેથી પરદેશમાં તેમની દીકરી ભૂખી ન રહે શિયાળાની કડકડતી ઠંડીથી બચવા માટે ગરમ કપડા અને જેકેટની ખરીદી કરવામાં આવી આખી પોળના લોકો માલવિકાને અભિનંદન આપવા આવતા હતા અને રમણભાઈ ગર્ભથી સૌને પેડિયા વહેચતા હતા છેવટે એ ભારે હૈએ વિદયનો દિવસ આવી પહોંચ્યો અમદાવાદના ના ઇન્ટરનેશનલ એરપોર્ટ પર જ્યારે રાત્રે માલવિકાની વિદાય થઈ રહી હતી ત્યારે વાતાવરણ અત્યંત ભાવુક બની ગયું હતું. તેની માતા સવિતાબેનની આંખોમાંથી સોધારા આંસુ વહી રહ્યા હતા અને તેઓ વારંવાર દીકરીને છાતી સરસી સાંપીને પોતાની જાતને સંભાળી શકતા ન હતા. પિતા રમણભાઈની આંખો પણ ભીની હતી.
પણ તેમના ચહેરા પર દીકરીને વિદેશ મોકલવાનો અને અકથ્ય અને ઊંડો ગર્વ સ્પષ્ટ દેખાઈ રહ્યો હતો માલવિકા પણ રડતી હતી પણ તેણે પોતાના પિતાના હાથ પકડીને અત્યંત આત્મવિશ્વાસથી કહ્યું હતું કે બાપુજી તમે મારી જરાય ચિંતા ન કરતા ત્યાં પહોંચીને મારું ભણતર અને નોકરી શરૂ થતા જ માત્ર છ મહિનામાં જ હું તમારી મકાન પર લીધેલી લોનનો હપ્તો ચૂકવવાનું શરૂ કરી દઈશ અને તમને બંનેને પણ જલ્દી ત્યાં ફરવા બોલાવીશ માલવીએ હસીને અને આંસુ લૂચતા લૂચતા આ શબ્દો કહ્યા હતા અને પછી તે સિક્યુરિટી ચેકિંગ તરફ આગળ વધી ગઈ હતી એરપોર્ટના કાચની પહેલે પારથી હાથ હલાવતી પોતાની દીકરીને જોઈને રમણભાઈએ લાગ્યું કે તેમણે જીવનની સૌથી મોટી સિદ્ધિ મેળવી લીધી છે પણ કાળના અંધારા પેટાળમાં શું ભયાનક ભવિષ્ય છુપાયેલું છે અને કેવી મુશ્કેલીઓ રાહ જોઈ રહી છે તેની આ અત્યંત નિર્દોષ ઘોળા અને સપનાઓમાં રચાતા પરિવારને ત્યાં જરાસરખી પણ ખબર હતી ફ્લાઈટની એ લાંબી મુસાફરી દરમિયાન માલવિકાની આંખોમાં ઊંઘ ન હતી પણ મેલબોનના સુંદર સપનાઓ સતત તરી રહ્યા હતા તે વારંવાર પોતાના ભવિષ્યના પ્લાનિંગ વિશે વિચારતી હતી અને કેવી રીતે તે પોતાના પરિવારની આર્થિક સ્થિતિ બદલી નકશે તેના હવાઈ કિલ્લાઓ બાંધી રહી હતી મલેશિયામાં ટ્રાન્ઝિટ કર્યા પછી જ્યારે ફ્લાઈટ ઓસ્ટ્રેલિયા તરફ આગળ વધી ત્યારે તેના હૃદયના ધબકારા તેજ થઈ ગયા હતા અને આખરે લગભગ 24 કલાકની થકવી નાખનારી મુસાફરી પછી જ્યારે તેણે મેલબોર્ન ઇન્ટરનેશનલ એરપોર્ટ પર પોતાનો પહેલો પગ મૂક્યો ત્યારે તેની ખુશીનો કોઈ પાર ન હતો એર એરપોર્ટની વિશાળતા અને ભવ્યતા જોઈને તેને એક ક્ષણ માટે લાગ્યું કે તેના પિતાના 25 લાખ રૂપિયા વસૂલ થઈ ગયા છે. ઈમિગ્રેશન ક્લિયર કરીને જ્યારે તે પોતાનો સામાન લઈને ઓરાઈવલ ગેટની બહાર આવી ત્યારે તેની આંખો રાકેશભાઈએ કહેવા કહેલા પહેલા યુનિવર્સિટીના પ્રતિનિધિને શોધી રહી હતી જે તેનું નામ લખેલું બોર્ડ લઈને ઊભો હોવાનો દાવો કરવામાં આવ્યો હતો પરંતુ કલાકો વીતી ગયા એરપોર્ટની ભીડ ધીમે ધીમે સાવ ઓસરી ગઈ લોકો પોતાના સગ્ગા વાહલાઓ કરતા સાથે હસતા હસતા કારમાં બેસીને જતા રહ્યા પણ માલવેકા માટે ત્યાં કોઈ જ આવ્યો નહીં અજાણીયો દેશ અજાણીયા લોકો અને અજાણીયો વાતાવરણ માલવેકાના હૃદયમાં એક અજીબસી ભયાનક ધ્રુજારી દોડી ગઈ અને તેને પહેલીવાર શંકાની અનુભૂતિ થઈ તેણે તરત જ એરપોર્ટના ફ્રી વાઈફાઈનો ઉપયોગ કરીને રાકેશને WhatsApp કોલ અને પછી નોર્મલ કોલ કરવાના શરૂ કર્યા એકબેપ નહીં પણ સતત અસાથ જેટલા ફોન તેણે ભારત બેઠેલા રાકેશને કર્યા પણ પહેલી તરફથી માત્ર ધ ડાયલ નંબર ઇજ કરન્ટલી અનઅવેલેબલનો એકદમ નિર્દય અને હદય છીરી નાખે તેવો અવાજ જ વારંવાર આવતો રહ્યો હવે માલવિકાનો ડર હદ વટાવી રહ્યો હતો અને તેની આંખોમાં આંસુ ઘસી આવ્યા હતા. આખરે હિંમત ભેગી કરીને અને રડતા રડતા તેણે એરપોર્ટની બહારથી એક લોકલ ટેક્સી કરી અને રાકેશે જે યુનિવર્સિટીનું સરનામું આપ્યું હતું ત્યાં પહોંચવાનું નક્કી કર્યું ટેક્સીનું મીટર જે રીતે દોડી રહ્યું હતું તે જોઈને તેને પોતાના ખિસ્સામાં રહેલા થોડાક ઓસ્ટ્રેલિયન ડોલર ખલાસ થઈ જવાનો ડર લાગી રહ્યો હતો
અંતે તે વિશાળ યુનિવર્સિટીના કેમ્પસમાં પહોંચી અને સિદ્ધી એડમિનિસ્ટ્રેશન વિભાગમાં ગઈ ત્યાં જઈ ને કાઉન્ટર પર બેઠેલા એક ઓસ્ટ્રેલિયન અધિકારીને તેણે પોતાનો એડમિશન લેટર અને પાસપોર્ટ બતાવ્યો અને પૂછ્યું કે તેની હોસ્ટેલ ક્યાં છે? અધિકારીએ કમ્પ્યુટરમાં તેનું નામ અને રેફરન્સ નંબર લખી નાખ્યો અને પછી જે સત્ય તેણે માલવિકાને કહ્યું તેણે માલવિકાના પગ નીચેથી જાણે આખી જમીન જ સરકાવી દીધી અધિકારીએ અત્યંત વ્યવસાયિક પણ સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું દીધું કે આ એડમિશન લેટર સાવ બનાવટી છે આ રેફરન્સ નંબર તેમની સિસ્ટમમાં ક્યાંય અસ્તિત્વ ધરાવતો નથી અને આ યુનિવર્સિટીમાં માલવિકા નામની કોઈ જ વિદ્યાર્થીનીનું એડમિશન થયું નથી આ સાંભળતા જ માલવિકાના હાથમાંથી કાગળો છૂટી ગયા અને તે ત્યાં જ ફ્લોર પર ફસડાઈ પડી તેને સમજાઈ ગયું કે રાકેશે તેની અને તેના ગરીબ પિતાની સાથે એક ભયાનક અને માફ ન કરી શકાય તેવી છેતરપિંડી કરી છે સપનાઓનો કાચનો મહેલ એક જ ક્ષણમાં તૂટીને વેર વિખેર થઈ ગયો હતો અને હવે તે એક અજાણીયા દેશમાં સાવ એકલી નિરાધાર અને છેતરાયેલી ઊભી હતી જ્યાં તેનું પોતાનું કહેવાય એવું કોઈ જ ન હતું આસમાનેથી પડ્યાને ખજૂરીએ અટક્યા જેવી માનવિકાની હાલત થઈ ગઈ હતી કારણ કે ન તો હવે કોઈ રહેવાનું ઠેકાણું હતું કે ન કોઈ ભણતરની આશા અને ન તો આ અચણ્ય અને વિશાળ મેલબોર્ન શહેરમાં કોઈ ઓળખીતું કે સગું વાહલું હતું જેની પાસે જઈને તે બે આંસુ પાડી શકે કે મદદ માંગી શકે યુનિવર્સિટીના તે ભવ્ય દરવાજાની બહાર પગ મુકતા જ તેને એવું લાગ્યું કે જાણે કોઈએ તેને ધક્કો મારીને ઊંડી અને અંધારી ખાઈમાં ધકેલી દીધી હોય ત્યાં ચારે બાજુ માત્ર અંધકાર અને નિરાશા જ છવાય રહેલી હતી તેના કિસ્સામાં માંડ ગણીને થોડાક ઓસ્ટ્રેલિયન ડોલર બચ્યા હતા જે એરપોર્ટથી યુનિવર્સિટી સુધીના ટેક્સી ભાડામાં મોટા ભાગના વપરાઈ ગયા હતા હવે ઘરે પિતાને ફોન કરીને આ ભયાનક સત્ય જણાવવાની તેનામાં કોઈ જ હિંમત ન હતી કારણ કે તેને ખબર હતી કે જો તેના બીમાર અને વૃદ્ધ પિતાને આ છેતરપિંડીની જાણ થઈ જશે તો કદાચ તેમને હાર્ટ એટેક આવી જશે અથવા તો વ્યાજે લીધેલી લોનના ટેન્શનમાં તેઓો જીવતા જીવ મરી જશે. બેગ લઈને રસ્તા પર રજળતી માલબીકાએ પોતાના આંસુ લૂછ્યા અને મનોમન નક્કી કર્યું કે ગમે તે થાય પણ તે અત્યારે ઘરે તો આ ખરાબ સમાચાર નહીં જ આપે થોડા દિવસો કાઢવા માટે તેણે મેલબોર્નના એક અત્યંત અંતર્યાળ અને ગંદા વિસ્તારમાં આવેલી એક સસ્તી અને ખખડધજ મોટેલમાં એક નાનકડો અને ભેજવાળો રૂમ ભાડે લીધો જેનું ભાડું તે માંડ માંડ ચૂકવી શકે ે તેમ હતી રૂમમાં પ્રવેશતા જ તેને વાસી હવા અને સિલનની દુર્ગંધ આવી પણ ગુજરાતી કહેવત મુજબ ભીખ માંગવી અને વળી પાછું પૂછવું કે રોટલો કેવો છે એવી સ્થિતિમાં તે કોઈએ જ ફરિયાદ કરી શકે તેમ ન હતી ત્યાના દિવસો માલવિકા માટે જાણે જીવતા નરક સમાન હતા કારણ કે રોજ સવારે તે નોકરી શોધવા માટે પગપાળા જ નીકળી પડતી અને મેલબોનના રસ્તાઓ પર ભટક્યા પત કરતી હતી દરેક દુકાન મોલ અને રેસ્ટોરન્ટમાં જઈને તે કાકલુદી કરતી કે તેને કોઈ પણ નાનું મોટું કામ આપી દો પણ લીકલ વર્ક પરમિટ કે સાચા વીજા ન હોવાને કારણે કોઈ તેને નોકરી પર રાખવા તૈયાર ન હતું આખરે સતત 15 દિવસના રજળપાટ અને ભૂખ મર્યા પછી
તેને મેલબોનની ભાગોળે આવેલી એક અંત્યત્ન મોટી અને કોમર્શિયલ લોન્ડ્રીમાં દિવસ રાત જોયા વગર હોસ્પિટલ લો અને હોટલોના મેલા અને ગંદા કપડા ધોવાનું તેમજ ઇસ્ત્રી કરવાનું કાળી મજૂરી જેવું કામ મળ્યું જ્યાં શારીરિક શ્રમ એટલો બધો હતો કે દિવસના અંતે તેના હાથ પગ તૂટી જતા અને આંગળીઓમાં લોહી જામી જતું ત્યાનો માલિક અને મેનેજર માર્ક્સ નામનો એક અત્યંત હલકી માનસિકતા વાળો નિર્દય અને ક્રૂર માણસ હતો જે મજૂરો પાસે જાનવરની જેમ કામ કઢાવતો અને ઉપરથી પગાર પણ સાવ નજીવો આપતો હતો માલવિકા માટે આ કામ કરવું એ પોતાના કલાકાર જીવને રોજે રોજ મારી નાખવા જેવું હતું પણ પિતાના માથે ચડેલા 25 લાખના દેવા અને તેમના પેટનો ખાડો પૂરવા માટે તેને આ કડવો ઘૂટડો પીવો જ પડતો હતો માર્ક્સની નજર પહેલેથી જ માલવિકા પર બગડેલી હતી અને તે વારંવાર માલવિકાને ખરાબ નજરે જોતો જાણી જોઈને તેને આસપાસ ફરિયા કરતો અને કામના બહાને મોડી રાત સુધી રોકી રાખીને માનસિક ત્રાસ આપતો હતો માલવિકા આ બધું સહન કરતી હતી કારણ કે તેની પાસે નોકરી છોડવાનો કોઈ જ વિકલ્પ ન હતો પણ ગુજરાતીમાં કહે છે ને કે પાપનો ઘડો ભરાય એટલે ફૂટિયા વગર ન રહે એક સાંજે જ્યારે લોન્ડરીમાં બાકીના બધા જ વર્કર્સ ઘરે જતા રહ્યા હતા અને માલવિકા એકલી એક મોટા મશીન પાસે ઊભી ઊભી હોટલના ભારે ધાબડાઓને ઇસ્ત્રી કરી રહી હતી ત્યારે માર્કસે તેને પોતાની કેબિનમાં બોલાવી માલવિકા ધ્રુજતા પગે અંદર ગઈ ત્યારે માર્ક્સે દરવાજો બંધ કરી દીધો અને માલવિકા સામે એક અત્યંત શરમજનક અને ગંદો પ્રસ્તાવ મૂક્યો કે જો તે તેની સાથે એક રાત વિતાવે તો તે માલવિકાનો પગાર બમણો કરી દેશે અને તેને ઓસ્ટ્રેલિયામાં કાયમી રહેવા માટેના ખોટા કાગળો પણ બનાવી આપશે માલવિકા એક સંચકારી અને ખાનદાન પરિવારની દીકરી હતી જેના લોહીમાં વડોદરાની કુમારી અને પોતાના શરીર ચરિત્ર પત્યનો આદર ભરેલો હતો આ સાંભળતા જ તેના રોમે રોમમાં ક્રોધની જવાળા ભબકી ઉઠી તેણે અને તેણે ગુસ્સામાં આવીને માર્ક્સના મોઢા પર ત્યાં ટેબલ પર પડેલી એક ભારે ફાઈલ મૂકી તાકાતથી ફેંકી મારી અને તેના મો પર થૂકીને ગુજરાતીમાં બરાડી ઉઠી કે તારી જાતને શું શું સમજે છે હલકટ માણસ હું ભૂખ્યા મરી જઈશ પણ તારા જેવા રાક્ષસ સામે ક્યારેય ઝુકીશ નહીં માર્ક્સનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલગુમ થઈ ગયો અને તેણે એ સેકન્ડે ગાળો બોલતા બોલતા માલવિકાને ધક્કા મારીને પોતાની કેબિન અને નોકરીમાંથી કાઢી મૂકી પડયા પર પાટું અને દુકાણમાં અધિક માસ જેવી માલવિકાની હાલત થઈ ગઈ કારણ કે હવે એકમાત્ર આવકનો સ્ત્રોત પણ છીનવાઈ ગયો હતો અને તેની પાસે માટેલના માલિકને આપવા માટે ભાડાના કોઈ જ પૈસા બચ્યા ન હતા. રડતી અને નિરાશ માલવિકા જ્યારે પગ ઘસડતી ઘસડતી પોતાની મોટેલ પર પહોંચી ત્યારે તેની રાહ જોઈને બેઠેલા મોટેલના માલિકે પણ ભાડું ન મળવાના કારણે તેના બંને મોટા સૂટકેસ અને સામાન રસ્તા પર ફગાવી દીધો અને તેને ત્યાંથી અપમાનિત કરીને કાઢી મૂકી એ ગોજારી રાત મેલબોર્નના ઇતિહાસની સૌથી ભયાનક તોફાની અને કાળી રાત હતી જેમાં આકાશમાંથી જાણે કોઈએ પાણીની ની નદીઓ વહાવી દીધી હોય તેવો ક મોસમી અને મુષળધાર વરસાદ તૂટી પડ્યો હતો અને સાથે સાથે કાતિલ ઠંડો પવન એવો ફૂકાતો હતો કે સીધો હાડકા ગાળી નાખે અને શરીરના લોહીને થીજાવી દે માલવિકા પોતાના બે મોટા અને ભારે સૂટકેસ સાથે રસ્તા પર રજળતી હતી અને છેવટે થાકી હારીને એક હાઈવે પાસેના સુમસામ બસ સ્ટોપના તૂટેલા છેડ નીચે આશરો લઈને ને પોતાના ઘૂટણમાં માથું નાખીને બેસી ગઈ રસ્તા પરથી પુરપાઠ ઝડપે એકલ દોકલ કાર પસાર થઈ રહી હતી જેમના ટાયરમાંથી ઉડતો કાદવ અને પાણી માલવિકાના કપડા બગાડી રહ્યો હતો પણ કોઈની પાસે આ અજાણી અને લાચાર છોકરી માટે પોતાની કાર બ્રેક મારીને બે મિનિટ ઊભા રહેવાનો કે માનવતા બતાવવાનો સમય ન હતો તે ધ્રુજતા હાથે પોતાના બેગમાંથી ફોન કાઢીને પોતાના મિત્રને પિતાને ફોન કરવા માંગતી હતી પણ તેમની નબળી તબિયત ઘરમાં પડેલો ગરીબીનો અંધકાર અને પહેલો 25 લાખની લોનનું ભયંકર ટેન્શન યાદ આવતા જ તેના હાથ અટકી ગયા અને ફોનની સ્ક્રીન પર પડતા વરસાદના ટીપા તેની આંખમાંથી વહેતા ગરમ આંસુઓ સાથે ભળી ગયા તે ગૃસ્કે ને ગૃસ્કે રડી રહી હતી અને આકાશ તરફ જોઈને મનોબન ઈશ્વરને કરગરી રહી હતી કે હે ઈશ્વર હે મારા નાથ મારા કયા જન્મના પાપની આટલી ભયંકર સજા તું મને આપી રહ્યો છે જો મારી કિસ્મતમાં આજ લખ્યું હતું તો મને પરદેશ મોકલવાનો આ માનવી રસ્તો શા માટે બતાવ્યો રાતના બે વાગવા આવ્યા હતા અને આસપાસ ક્યાંય એક પક્ષીનું પણ નામ નિશાન ન હતું વરસાદની તીવ્રતા હવે ધીમે ધીમે થોડી ઘટી હતી પણ ગાઢ ધુમસ અને કાતિલ ઠંડીએ વાતાવરણને કોઈ હોરર ફિલ્મના દ્રશ્ય જેવું વધુ બિહામણું અને ડરામણું બનાવી દીધું હતું. બરાબર એ જ વખતે દૂરથી ભારે સાઈલેન્સર વાળી ત્રણ મોટી બાઈકનો કાન ફાડી નાખે તેવો અવાજ રસ્તાની એ ભયંકર શાંતિને ચીરતો માલવિકા બસ સ્ટોપ તરફ નજીક આવ્યો. બસ સ્ટોપની પહેલી પીળી ઝાંખી અને વારંવાર ચાલુ બંધ થતી સ્ટ્રીટ લાઈટ નીચે માલવિકાને સાવ એકલી રડતી અને નિસહાય બેઠેલી જોઈને એ ત્રણે બાઈકર્સ અચાનક ત્યાં જોરદાર બ્રેક મારીને અટકી ગયા તેમના ગંદા દેખાવ છુંદાણાઓથી ભરેલા હાથ અને ચહેરાના હાવભાવ પરથી જ સ્પષ્ટ લાગતું હતું કે તેવું સ્થાનિક નશાખોર અને લુખીગંગના સુવાળું સભ્યો છે જેઓ રાતના અંધારામાં ગુનાઓ આછરવાજ નીકળતા હોય છે માલવિકાના હૃદયના ધબકારા ડરના મર્યા એટલા બધા બમણા થઈ ગયા કે તેને પોતાનો જ શ્વાસ ગળામાં અટવાતો લાગ્યો જાણે કોઈ નિસહાય અને ઘાયલ હેરણીએ રસ્તા પર એકલી જોઈને ભૂખ્યા વરુઓનું આખું ટોળું પોતાના મોઢામાંથી લાળ ટપકાવતું શિકારની રાહ જોતું ઊભું હોય તેવી તેમની ગંદી અને વાસનાથી ભરેલી નજર માલવિકાના શરીરને વિંધી રહી હતી એક અત્યંત ઊંચા કદાવર અને ડરામણા લાગતા યુવાને પોતાના મોઢામાંથી સિગરેટનો દુર્ગંધ મારતો ધુમાડો હવામાં કાઢતા પોતાની સ્પોર્ટ્સ બાઈક પરથી નીચે ઉતરીને ધીમે ધીમે પોતાના ભારે બૂટનો અવાજ કરતા માલવિકા તરફ પગલા માંડ્યા અને એકદમ વિકૃત બંધુક ખંધું અને રાક્ષસી સ્મિત કરતા કહ્યું કે હે સ્વીટી લૂકિંગ ફોર યોર રાઈડ ઇટ્સ લુક કોલ્ડ હિયર વાઈ ડોન્ટ યુ કમ વિથ યસ માલવિકાએ ડરના માર્યા પોતાનું પાતળું જેકેટ વધુ કસીને પકડી લીધું અને અત્યંત ગભરાયેલા કાપતા અને ધીમા અવાજે કહ્યું કે નો થેન્ક્સ પ્લીઝ લીવ મી અલોન મારી કેબ બસ આવી જ રહી જશે પણ માલવિકાની આંખોમાં અને તેના અવાજમાં છુપાયેલો ડર પેલો બદમાશ સ્પષ્ટપણે વાંચી ગયો હતો અને તેને ખાતરી થઈ ગઈ હતી કે આ છોકરી સાવ એકલી છે અને કોઈ કેબ આવવાની થી તેના ઈશારાથી પાછળ ઉભેલા બીજા બે બાઈકર્સ પણ હવે મોટા અવાજે અટ્ટહાસ્ય કરતાં કરતાં તેની નજીક આવી ગયા અને માલવિકાને બસ સ્ટોપના ખૂણામાં ચારે તરફથી ઘેરી લીધી જાણે હવે બચવાનો કોઈ જ રસ્તો ન હોય કમઓન ડાર્લિંગ ડોન્ટ બી સો યશવી willલ ટેક વેરી ગુડ કેર ઓફ યુ અહિયા આટલી રાત્રે કોઈ તારી મદદ કરવા નહીં આવે એમ કહેતા પહેલા પેલા ત્રણેયમાંથી એક ચણાએ આગળ વધીને માલવિકાના હાથમાં રહેલી બેગ ખેંચવાનો જબરજસ્તી પ્રયાસ કર્યો માલવિકાએ પોતાના જીવ ઉપર આવેલી પૂરી તાકાતથી ઝટકો મારીને પોતાનો હાથ છોડાવ્યો
અને ગળાના પૂરા જોશથી બૂમ પાડી કે સ્ટે અવે ફ્રોમ મી મને અડતા નહીં નહીંતર હું અત્યારે જ પોલીસને બોલાવીશ પણ માલવિકાની આ છતવણી અને ધમકીની પહેલા નશામાં ધૂધ અને કાયદાનો કોઈ જ ડર ન રાખતા બદમાશો પર કોઈ જ અસર ન થઈ ઉલટાનું તેઓ વધુ જોર જોરથી હસવા લાગ્યા જાણે માલવિકાની બેબસી તેમને કોઈ ક્રૂર આનંદ આપી રહી હોય તેમાંથી એક જણાએ હવે હદ વટાવીને આગળ વધીને માલવિકાના વાળ પકડવાનો પ્રયાસ કર્યો અને માલવિકાએ પૂરેપૂરો અહેસાસ થઈ ગયો કે આ નિર્જન રસ્તા પર હવે તેનું જીવન અને તેની આબરૂ બંને હંમેશા માટે લુટાઈ જશે અને તે ક્યારેય જીવતી પોતાના દેશ પાછી નહીં જઈ શકે તેણે પોતાની બંને આંખો કચકચાવીને બંધ કરી દીધી અને પોતાના અંતરાત્માથી વડોદરામાં બિરાજમાન પોતાની કુળદેવીને જીવનની છેલ્લી અને સૌથી અર્થે પ્રાર્થના કરી લીધી કે હે અંબે માં જો મારા માતા પિતાના સંસ્કારોમાં કોઈ ખામી ન હોય અને જો મેં જીવનમાં ક્યારેય કોઈનું ખોટું ન કર્યું હોય તો આજે મારી લાજ રાખજે હવે આ પરદેશની અજાણી અને નિર્દેય ધરતી પર તારા સિવાય મારો કોઈ જ આશરો નથી અને બરાબર એ જ ક્ષણે જ્યારે માલવિકાની આંખોમાંથી નિરાશાના છેલ્લા આંસુઓ સરી રહ્યા હતા અને તેનું હૃદય ભહીના સાગરમાં ડૂબી ગયું હતું ત્યારે અચાનક રસ્તાના અંધારા વણાંક પરથી એક પ્રચંડ અને કાન ફાડી નાખે તેવો અવાજ કરતી એક જૂની પણ અત્યંત મજબૂત કાળા રંગની વિન્ટેજ પીકઅપ ટ્રક મેલબોનના એભિ ના રસ્તા પર પૂરી સ્પીડમાં આવી અને એકદામ જોરદાર બ્રેક સાથે ટાયરનો ઘસારો કરતી બસ સ્ટોપની બરાબર સામે આવીને ઊભી રહી ટ્રકની પાવરફુલ હાઈબીમ હેડલાઈટનો સીધો અને તે જ પ્રકાશ પહેલા ત્રણ નશાખોર લુખાઓની આંખોમાં સીધો પડ્યો જેથી તેઓ એક ક્ષણ માટે તો સાવ અંજાઈ ગયા અને ડરના માર્યા પોતાનો હાથ આંખો પર રાખીને એક ડગલું પાછળ ખસી ગયા અચાનક થયેલા આ પ્રકાશના ધડાકાથી માલવિકાએ પણ પોતાની આંખો ખોલી અને જોયું તો જાણે કોઈ ચમત્કાર થયો હોય તેમ સાક્ષાત ભગવાને મોકલેલો કોઈ દેવદૂત આવી પહોંચ્યો હોય તેવો એહસાસ તેને થયો ટ્રકનું એન્જિન હજુ પણ ઘુરકી રહ્યું હતું અને એ જ વખતે તેનો ભારેખમ લોખંડી દરવાજો ખુલ્યો અને અંદરથીછ ફૂટ ઊંચો અત્યંત મજબૂત કસાયેલા બાંધાનો અને ચહેરા પર ઘાટી દાઢી ધરાવતો એક યુવન ધીમા પણ મક્કમ પગલે નીચે ઉતર્યો તેણે તેમાં બ્લુ જીંચ અને કાળા રંગનું લેધર જેકેટ પહેર્યું હતું પણ તેની આંખોમાં એક એવી સળકતી જ્વાળા હતી જે મેલબોનની આ કાતિલ ઠંડીને પણ બાળીને ખાખ કરી નાખે તેના મજબૂત જમણા હાથમાં ટ્રકનું પૈડું ખોલવાનું એક મોટું અને વજનદાર લોખંડનું પાનું એટલે કે રેંચ હતું જેને તે પોતાના હાથ પર હળવે હળવે પછાડી રહ્યો હતો આ યુવાનનું નામ હતું કર્ણ જેના નસે નસમાં સૌરાષ્ટ્રની ખુમારી અને લોહીમાં વહેતી કાઠિયાવાળી વીરતા તેના ચહેરા પર જ સ્પષ્ટ છલકાતી હતી કરણ કોઈ સામાન્ય માણસ ન હતો તે છેલ્લા સાત વર્ષથી મેલબોનમાં કાળી મજૂરી કરીને પોતાનું એક મોટું ઓટોમોબાઈલ ગેરેજ અને એક દેશી ફૂડ ટ્રક ચલાવતો હતો અને દુનિયાના દરેક સારા માઠા અનુભવોથી પૂરેપૂરો ઘડાયેલો હતો કરણે જરાય ડર્યા વગર કે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર પોતાની ભારે અને દમદાર અવાજમાં કોઈ સિંહ ગીરના જંગલમાં ગર્જના કરતો હોય તેમ બરાડીને અંગ્રેજીમાં કહ્યું કે વોટ ધ હેલ ડુ યુ થિંક યુ આર ડુઇંગ યુ બ્લાઈન્ડ બ્લાસ્ટ લીવ હર ઓઈલ રાઈટ નાઉ નહિતર આજની રાત તમારી જિંદગીની છેલ્લી રાત હશે કર્ણનો આ રોદ્ર અને ભયંકર અવતાર જોઈને પહેલા બાઈકર્સ શરૂઆતમાં તો આ એકલા માણસને જોઈને હસ્યા અને એકબીજાની સામે જોઈને મજાક ઉડાવવા લાગ્યા કારણ કે તેમને લાગ્યું કે આ કોઈ સામાન્ય દેશી માણસ છે જેને ડરાવવો બહુ આસાન છે તેમાંથી એક અજાણીયાએ એક જણાએ પોતાના ચામડાના જેકેટ ખિસ્સામાંથી એક ધારદાર અને લાંબુ ચાકો કાઢ્યો અને ગાળો બોલતા બોલતા કરણ તરફ ઘસી જવાનો અને તેના પેટમાં માં છાકું હુલાવવાનો પ્રયાસ કર્યો પણ કરણ કોઈ કાછો પોછો કે ડરપોક માણસ ન હતો તેની રગોમાં શુદ્ધ ગુજરાતી લોહી દોડતું હતું અને રસ્તા પરના આવા છમકલા તેના માટે ડાબા હાથનો ખેલ હતા ચાકુ લઈને હુમલો કરવા આવતા પહેલા લોખા માણસના હાથ પર કરણે પોતાના હાથમાં રહેલા પહેલા વજનદાર લોખંડના પોતાનો એવો તો સચોટ વીજછોક અને હાળખાથી ભાંગી નાખે તેવો પ્રચંડ બહાર કર્યો કે પેલો રાક્ષસ જેવો માણસ એક મોટી રાડ પાડીને ત્યાં જ કાદવવાળા જમીન પર પટકાયો અને એનું ચાકુ હવામાં ઉછળીને 10 ફૂટ દૂર જઈને ગટરમાં પડ્યું પોતાના સાથીદારોની આવી ભયાનક અને લોહી લોહાણ હાલત જોઈને બીજા બે જણા થોડા ગભરાયા પણ નશાના જોરમાં છતાય તેમણે કરણ પર એકસાથે હુમલો કરવાનો મૂર્ખામી ભર્યો પ્રયત્ન કર્યો કરણે પાલકવારમાં એક જણાના કોલરને પકડીને તેને હવામાં અધર કર્યો અને સીધો બસ સ્ટોપના લોખંડીની થાબલા સાથે એટલા જોરથી ભટકાડ્યો કે તેના મોઢામાંથી લોહીની ધાર વહેવા લાગી અને પછી કરણે પોતાના કાઠિયાવાડી લહેકા અને ગુસ્સા સાથે અંગ્રેજીમાં દાંત કસકસાવીને બોલ્યો કે ઇફ યુ ડોન્ટ લીવ ધીસ સેકન્ડ આઈ willલ બ્ેક એવરી સિંગલ બોન ઇન યોર બોડી એન્ડઇન ઇન વન ઇવિલ ઇવન ફાઇન્ડ યોર ડેડ બોડીસ કરણનો આ શક્તશાળી રોદ્ર અવતાર તેનો જબરજસ્ત શારીરિક બળ અને તેના આત્મવિશ્વાસ જોઈને પહેલા ત્રણેય નશાખરો સમજી ગયા કે આજે તેઓો કોઈ મોટા અને ખતરનાક માણસ સાથે પંગો લઈ બેઠા છે અને જો અહીંયા એક મિનિટ પણ વધારે રોકાયા તો મોત નિશ્ચિત છે. કુતરાની જેમ માર ખાધેલા એ ત્રણેય બદમાશો ફટાફટ અને લંગડાતા લંગડાતા પોતાની સ્પોર્ટસ બાઈક પર ગોઠવાયા અને કર્ણને ગાળો આપતા આપતા પોતાની બાઈકની ફૂલ સ્પીડ વધારીને ધુમસવાળા અંધારા રસ્તામાં કાયદની જેમ ગાયબ થઈ ગયા અને એ કાતિલ રાતની શાંતિ ફરીથી છવાઈ ગઈ કરણે જોરથી શ્વાસ લીધો પોતાનો ગુસ્સો શાંત કર્યો અને તરત જ પોતાના હાથમાં માં રહેલું લોખંડનું પાનું નીચે રસ્તા પર મૂકી દીધું અને તે ધીમે ધીમે માલવિકા તરફ ફર્યો થોડીવાર પહેલા જે કર્ણની આંખોમાં લોહી ગોકળતો ગુસ્સો અને મારી નાખવાની ભાવના હતી તે જ આંખોમાં હવે સંપૂર્ણપણે એક વડીલ અને સગાભાઈ જેવી અપાર કરુણા સહાનુભૂતિ અને ચિંતા છલકાઈ રહી હતી માલવિકા હજુ પણ જમીન પર જ ખસડાયેલી હતી અને વરસાદથી પલળી ગયેલા તેના કપડામાં તે કાતેલી ઠંડી અને ભઈના કારણે થરથર કાંપી રહી હતી તેની આંખોમાં હજુ પણ અવિશ્વાસ હતો કે શું ખરેખર તે બચી ગઈ છે કે આ કોઈ સપનું છે કરણે તેની બિલકુલ નજીક જઈને બે ઘૂટણીએ બેસીને એકદમ નમ્રતા અને આદરપૂર્વક શુદ્ધ ગુજરાતીમાં ખૂબ જ નરમાશથી પૂછ્યું કે બેન તમે ઠીક તો છો ને પહેલા નાલાયકોએ તમને ક્યાંય વાગ્યું કે કોઈન કોઈ નુકસાન તો નથી પહોંચાડ્યું ને પરદેશની આ નિર્દય અને અજાણી ધરતી પર આટલી ભયાનક અને જીવલેણ પરિસ્થિતિમાં કોઈ પોતાના મતનની મીઠી ગુજરાતી ભાષામાં અને એ પણ અજાણીયા દેશમાં કોઈ બેન કહીને આટલા પ્રેમથી બોલાવે એ શબ્દ કાને પડતા જ માલવિકાના હૃદયમાં વર્ષોથી રોકાયેલો કોઈ બંધ આંચ અચાનક તૂટી ગયો હોય તેમ તે ફૂટી ફૂટીને અને ઘરસકે ઘરસકે નાના બાળકની જેમ રડવા લાગી કરણે તેના જરા પણ અડિયા વગર અત્યંત સન્માનથી સાતવતના આપતા અને હિંમત વધારતા કહ્યો કે બેન હવે રડો નહીં બેન હું આવી ગયો છું ને હવે તમે બિલકુલ સુરક્ષિત છો આપણા ગુજરાતીઓમાં કહેવત છે ને કે રામ રાખે તેને કોણ છાખે અને જેનો કોઈ ન હોય એનો ભગવાન હોય આ ઉપરવાળાએ જ મને સાચો રસ્તો બતાવીને અહીં તમારી બહારે જ મોકલ્યો છે ચાલો હવે જલ્દી ઊભા થાવ અને મારી ટ્રકમાં અંદર જઈને બેસી જાવ અહીંયા બહાર રસ્તા પર આટલી રાત્રે અને વરસાદમાં ઊભા રહેવું જરાય સલામત નથી અને તમને શરદી પણ થઈ જશે માલવિકાએ હવે આ અજાણીયા દાઢીવાળા અને કઠોર દેખાતા યુવાનોમાં જાણે પોતાનો જ કોઈ સગોભાઈ દેખાઈ રહ્યો હોતો જે તેની રક્ષા માટે સાક્ષાત યમરાજ સાથે પણ લડી શકે તેમ હતો
તેણે પોતાના આંસુ લૂછ્યા ઊંડો શ્વાસ લીધો અને મુંગા મોઢે ઉભી થઈ જ્યારે કારણે તેની બંને ભારે સુડકેસ અને બેગ સરળતાથી ઉંચકીને પોતાની ટ્રકની પાછળની સીટમાં વ્યવસ્થિત રીતે ગોઠવી દીધી માલવિકા ટ્રકની આગળની પેસેન્જર સીટ પર બેસી ગઈ અને કરણે ટ્રકનું હીટર ચાલુ કરી દીધું જેથી માલવિકાને કાતિલ ઠંડીમાંથી થોડી રાહત મળે અને તેનું ધ્રુજતું શરીર શાંત થઈ કરણે ટ્રક ચાલુ કરી અને ધીમે ધીમે સાવચેતી પૂર્વક ચલાવતા તે મેલબોનના એક ભીના અને સુમસમ રસ્તા ઉપર આગળ વધવા લાગ્યો રસ્તામાં બંને વચ્ચે થોડીવાર માટે એકદમ નીરવ શાંતિ છવાયેલી રહી કરણ સમજી શકતો હતો કે માલવિકા અત્યારે એક બહુ મોટા આઘાત અને ટ્રોમામાંથી પસાર થઈ રહી છે એટલે તેને કોઈપણ બિનજરૂરી પ્રશ્નો પૂછીને તેને પરેશાન કરવાનું ટાળ્યું બસ ખાલી એકવાર એવું કહ્યું કે તમે પાણી પી લ્યો અને રિલેક્સ થઈ જાવ આપણે મારા મોટા બહેનના ઘરે જઈ રહ્યા છીએ જ્યાં તમે શાંતિથી સોઈ શકશો લગભગ અડધા કલાકની ડ્રાઈવ પછી કર્ણની કાળી ટ્રક મેલબોનના એક અત્યંત શાંત કોષ અને સુરક્ષિત ગણાતા પરા વિસ્તારમાં આવેલા એક સુંદર અને મોટા લાકડાના મકાન પાસે આવીને ઊભી રહી જ્યાં બહાર એક નાનકડો બગીચો હતો અને આસપાસ એકદમ શાંતિ હતી કરણે ગાડી પાર્ક કરી અને દરવાજો ખખડાવ્યો રાતના લગભગ ત્રણ વાગી ચૂક્યા હતા છતાં પણ થોડી જ વારમાં દરવાજો ખોલ્યો અને અંદરથી એક અત્યંત પ્રેમાળ અને ભલી દેખાતા સાલસિક વર્ષની ઉંમરની મહિલા બહાર આવી જે કરણની સગી મોટી બહેન શીતલબેન હતી કરણે ટૂંકમાં શીતલબેન ને બધી પરિસ્થિતિ સમજાવી દીધી કે આ દીકરી રસ્તા પર મુશ્કેલીમાં ફસાઈ ગઈ હતી અને હું તેને અહીં લઈ આવ્યો છું શીતલબેને ને એક પણ વધારાનો પ્રશ્ન પૂછ્યા વગર અડધી રાત્રે પણ માલવિકાને અત્યંત વહાલથી અને માતૃભાવે આવકારી અને પોતાના ગળે લગાવી લીધી તેમણે માલવિકાને એક સ્વચ્છ અને ગરમ ટુવાલ આપ્યો બાથરૂમમાં ગરમ પાણી ચાલુ કરી આપ્યું અને પહેરવા માટે પોતાના હળવા સુતરાવ કપડા પણ આપ્યા માલવિકા જ્યારે ગરમ પાણીથી નાહીને બહાર આવી ત્યારે તેનું અડધું શારીરિક ટેન્શન ઓછું થઈ ગયું હતું અને મનનો ભાર હજુ એવો જ હતો શીતલબેને ત્યાં સુધીમાં રસોડામાં જઈને એકદમ ગરમ આદુવાળી દેશી ચા અને થોડો ગરમાગરમ સૂપ બનાવીને ડાઈનિંગ ટેબલ પર મૂકી દીધો હતો ગરમ ચાનો પહેલો ઘૂટડો ગળાની નીચે ઉતારતા જ માલવિકાની આંખોમાં ફરીથી કૃતજ્ઞતાના અને રાહતના આંસુ ઉભરાઈ આવ્યા તેને [નસકોરા બોલાવે છે] કલ્પના પણ નહતી કે આ પારકા દેશમાં માં કોઈ અજાણીયા લોકો તેને આટલો બધો પ્રેમ અને હુંફ આપશે કરણ અને શીતલબેન ડાઈનિંગ ટેબલ પર તેની સામે બેઠા અને કરણે એકદમ ધીમા અને આશ્વાસન આપતા અવાજે કહ્યું કે હવે તમે તમારા પોતાના જ ઘરમાં છો એવું માની લો અને જરાય ગભરાયા વગર અમને કહો કે તમારી સાથે ખરેખર શું બન્યું હતું અને તમે આટલી રાત્રે રસ્તા પર એકલા શા માટે રજળી રહ્યા હતા માલવિકાએ હવે પોતાના અહિયાનો સંપૂર્ણ બળાપો કાઢવાનું નક્કી કર્યું અને વડોદરાથી લઈને અત્યાર સુધીની પોતાની આખી કરુણ કહાની વિગતવાર વર્ણાવવાનું શરૂ કર્યું તેણે પહેલો લૂચ્છો અને છેતરપિંડી કરનાર એજન્ટ રાકેશ કે જેને તેના પિતાને ખોટા સપના બતાવીને 25 લાખ રૂપિયા પડાવી લીધા હતા યુનિવર્સિટીનો પહેલો નકલી અને બનાવટી એડમિશન લેટર કે જેના કારણે હું તેનું આખું ભવિષ્ય અંધકારમય બની ગયું મોટેલના ખરાબ દિવસો નોકરી માટે મિલબોનના રસ્તાઓ પર ખાધેલા ધક્કા અને છેલ્લે પહેલી કોમર્શિયલ લોન્ડ્રીના હલકટ મેનેજર માર્ક્સ દ્વારા તેની સાથે થયેલું ગંધું વર્તન અને તેને મોટેલમાંથી અપમાનિત કરીને સામાન સાથે બહાર કાઢી મૂકવાની દરેક નાની મોટી વિગત અત્યંત રડતા રડતા અને રોંધાયેલા અવાજે કહી સંભળાવી આ આખી ઘટના સાંભળીને શીતલબેનની ની આંખોમાંથી પણ આંસુ વહેવા લાગ્યા અને તેઓ માલવિકાનો હાથ પકડીને તેને સાતવતના આપવા લાગ્યા જ્યારે બીજી બાજુ કર્ણનું લોહી આ બધું સાંભળીને ગુસ્સાથી એકદમ ઉકળી ઉઠ્યું હતું તેના જડબા ભેસાઈ ગયા હતા અને હાથની મુઠ્ઠીઓ કડક થઈ ગઈ હતી કરણે મનોમન નક્કી કરી લીધું હતું કે આ ગુજરાતની નિર્દોષ દીકરી સાથે જે કોઈએ પણ રમત રમી છે તેને તે જિંદગીભર યાદ રહે તેવો પાઠ ભણાવશે અને તેનો પૂરેપૂરો હિસાબ સુખતે કરશે બીજા દિવસની સવાર મેલબોન શહેર પર એક નવી આશા અને સોનેરી કિરણો લઈને ઊગી અને આ સવાર માલવિકાના જીવનમાં પણ પાછલા તમામ અંધકારને દૂર કરવા માટેનો એક નવો સૂર્યોદય બનીને આવી હતી કરણે રાત્રે જ મનોમન એ દરઢ નિશ્ચય કરી લીધો હતો કે તેને હવે અમલમાં મૂકવા વાનો સમય આવી ગયો હતો અને તેણે એક મોટા ભાઈ તરીકેની પોતાની તમામ સામાજિક અને નૈતિક ફરજો બજાવવાનું શરૂ કરી દીધું હતું સવારે નાસ્તો કર્યા પછી કરણે માલવિકાને પોતાની સાથે ગાડીમાં બેસાડી અને તે સીધો મેલબોન ટાઉનટાઉનમાં આવેલી એક અત્યંત પ્રખ્યાત લો ફર્મમાં ગયો જ્યાં તેનો એક ખાસ ઓસ્ટ્રેલિયન વકીલ મિત્ર ડેવિડ કામ કરતો હતો જે લેબર લો અને ઇમિગ્રેશનના કેસ નો નિષ્ણાંત હતો કરણે ડેવિનની કેબિનમાં જઈને માલવિકા સાથે બનેલી તમામ ઘટનાઓ પહેલી કોમર્શિયલ લોન્ડ્રીના માલિક માર્ક્સ દ્વારા કરવામાં આવેલું અત્યંત હલકો અને માનસિક ત્રાસ આપતું વર્તન માલવિકાને આપવામાં આવેલો ગંદો પ્રસ્તાવ અને કોઈપણ કાનૂની નોટીસ કે પગાર આપ્યા વગર તેને મધરાતે નોકરીમાંથી કાઢી મૂકવાની આખી એ વિગતવાર વાત કાયદાકીય ભાષામાં સમજાવવી ડેવિડ પણ આ બધું સાંભળીને ચોંકી ગયો અને તેણે તરત જ માલવિકા પાસેથી એક લેખિત સ્ટેટમેન્ટ લીધું અને તે જ દિવસે બપોરે માર્ક્સની પહેલી કોમર્શિયલ લોન્ડ્રી પર ઓસ્ટ્રેલિયન લેબર ડિપાર્ટમેન્ટ અને લોકલ પોલીસની સાથે એક ઓચિંતી અને જબરજસ્ત રેડ પડાવી માર્ક્સ જે પોતાની જાતને બહુ મોટો અને કાયદાથી પર સમજતો હતો તે પોલીસ અને વકીલની નોટીસ જોઈને પરસેવે રેબજેબ થઈ ગયો અને તેના હોશ ઉડી ગયા ડેવિડે તેને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં ચીમકી આપી કે જો તે આ શારીરિક શોષણના પ્રયાસ અને વર્કપ્લેસ હરેસમેન્ટના કેસમાં જેલમાં જવા ન માંગતો હોય તો તેણે તરત જ માલવિકાને વળતર આપવું પડશે માર્ક્સ પૂરેપૂરો ગભરાઈ ગયો હતો અને તેની આખી કંપનીનું લાયસન્સ રદ્દ થઈ જવાનો ડર તેના મગજમાં ઘર કરી ગયો હતો જેથી તેણે તરત જ પોતાની ભૂલ સ્વીકારી લીધી અને માલવિકાના માલવિકાને તેને બાકી નીકળતા પગાર સાથે
બીજા 50હ000 ઓસ્ટ્રેલિયન ડોલરનું એક મોટું અને માતબાર વળતર ચેક સ્વરૂપે તરત જ આપી દીધું અને કાન પકડીને માફી માંગી માલવિકા માટે આ એક બહુ મોટી અને કલ્પના બહારની જીત હતી પણ કરણ હજુ અહીં અટકવાનો ન હતો કારણ કે અસલી ગુનેગાર તો ભારત દેશના ના ગુજરાત રાજ્યના વડોદરા શહેરમાં એચી ઓફિસમાં બેસીને બીજા નિર્દોષ વિદ્યાર્થીઓને ફસાવવાની જળ ગોથી રહ્યો હતો. કર્ણના પિતા વર્ષો પહેલા ગુજરાત પોલીસમાં એક ઉચ્ચ અધિકારી તરીકે ફરજ બજાવી ચૂક્યા હતા અને તેમના સંપર્કો હજુ પણ ગુજરાતના રાજકારણ અને પોલીસ ખાતામાં ખૂબ જ ઊંડા અને મજબૂત હતા કરણે તરત જ પોતાનો ફોન કાઢ્યો અને વડોદરાના જોઈન્ટ કમિશનર ઓફ પોલીસ અને ત્યાના સ્થાનિક અને ગદ્દાદાર ધારાસભ્ય કે જેવો કર્ણના પિતાના જૂના મિત્ર હતા તેમને સીધો વિડીયો કોલ કર્યો કરણે માલવિકાને ફોનની સ્ક્રીન સામે બેસાડી અને વડોદરા પોલીસને પહેલી શાર્ક એજ્યુકેશન કન્સલ્ટન્સીના માલિક રાકેશભાઈની આખી કુંડળી નકલી એડમિશન લેટરના પુરાવા અને માલવિકાના પિતા પાસેથી છેતરપિંડીથી પડાવેલા 25 લાખ રૂપિયાની તમામ વિગતો પુરાવા સાથે મોકલી આપી વડોદરા પોલીસે પણ આ કેસને અત્યંત ગંભીરતાથી લીધો અને ગણતરીના કલાકોમાં જ ક્રાઈમ બ્રાંચની એક આખી ટીમે રાકેશની ઓફિસ પર સાપો માર્યો રાકેશ પાછલા દરવાજેથી ભાગવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો પણ પોલીસના બાહોશ જવાનોએ તેને કોલર પકડીને રસ્તા વચ્ચે જ ઢોર માર મારીને પોતાની જીપમાં નાખી દીધો અને તેના તમામ નકલી દસ્તાવેજો કમ્પ્યુટર અને પાસપોર્ટ જપ્ત કરી લીધા પોલીસ સ્ટેશનમાં થર્ડ ડિગ્રીનો સ્વાદ છાંખતા જ રાકેશ સે પોતાનો બધો જ ગુનો કબૂલી લીધો અને માલવિકાના પિતા રમણભાઈના જે 25 લાખ રૂપિયા તેણે પડાવ્યા હતા તે વ્યાજ સાથે તરત જ પાછા આપવાની લેખિતમાં તૈયારી બતાવી જ્યારે રમણભાઈને પોલીસ સ્ટેશન બોલાવવામાં આવ્યા અને તેમને પોતાના ગુમાવેલા પૈસાનો ચેક પાછો મળ્યો ત્યારે તેમની આંખોમાં શ્રાવણ ભાદરવો વહેવા લાગ્યો હતો કારણ કે તેમણે તો આશા જ છોડી દીધી હતી કે આ પૈસા હવે ક્યારેય પાછા મળશે તેમણે ફોન પર કરણનો એવો તો દિલથી આભાર માન્યો કે જાણે સાક્ષાત ભગવાન તેમનો દીકરો બનીને તેમની બહારે આવજો હોય આ બધું મેલબોનમાં કરણે પોતાના ડેવિડ વકીલ મિત્રની મદદથી ઇન્ડિયન એમ્બેસી અને ઓસ્ટ્રેલિયન ઇમિગ્રેશન વિભાગમાં સ્પેશિયલ અપીલ કરીને માલવિકાને આ ફ્રોડ કેસનો ભોગ બનવા બદલ સહાનુભૂતિના ધોરણે ને એક લીગલ અને માન્ય સ્ટુડન્ટ વીઝા આપવાની કાનૂની પ્રક્રિયા પણ શરૂ કરી દીધી જે થોડા જ અઠવાડિયામાં મંજૂર થઈ ગઈ હવે માલવિકાના માથા પરથી પહેલા નકલી વીજાની અને ડિપોર્ટ થવાની લટકતી તલવાર કાયમ માટે હટી ગઈ હતી કરણે માલવિકાના શાનદાન પોર્ટફોલિયો અને તેના ગ્રાફિક ડિઝાઇનિંગના કામને મેલબોનની કેટલીક જાણીતી આઈટી અને એડવર્ટાઇઝિંગ કંપનીઓમાં મોકલી આપ્યું માલવિકાનું કામ આટલું બધું આકર્ષક અને પ્રોફેશનલ હતું કે થોડા જ દિવસોમાં તેને એક અત્યંત પ્રખ્યાત ઓસ્ટ્રેલિયન ગ્રાફિક ડિઝાઇનિંગ ફર્મમાંથી ઇન્ટરવ્યુનો કોલ આવ્યો અને તેનો પ્રતિભાના આધારે તેને એક ખૂબ જ ઓછા પગારવાળી અને સન્માનજનક નોકરી પણ મળી ગઈ જ્યાં તેને શારીરિક મંજૂરી નહીં પણ પોતાના મગજ અને કલાનો ઉપયોગ કરવાનો હતો ધીમે ધીમે ધીમે સમય પસાર થતો ગયો અને માલવિકાની જિંદગીની ગાડી ફરીથી પાટા પર દોડવા લાગી તેણે મેલબોનમાં પોતાનો એક નાનકડો પણ સુંદર એપાર્ટમેન્ટ ભાડે રાખી લીધો હતો પણ એનો મોટાભાગનો સમય કરણ અને શીતલબેનના ઘરે જ પસાર થતો હતો. કારણ કારણ કે આ પારકા દેશમાં હવે તે બંને જ તેનો અસલી અને છાછો પરિવાર બની ગયા હતા. ઓગસ્ટ મહિનો આવ્યો અને રક્ષાબંધનનો એ પવિત્ર તહેવાર પણ આવી પહોંચ્યો જે ભાઈ બહેનના અતુટ અને નિસ્વાર્થ પ્રેમના પ્રતીક સમાન હોય છે શીતલબેનના ઘરે રક્ષાબંધનની ભવ્ય તૈયારીઓ કરવામાં આવી હતી અને માલવિકાએ ખાસ ભારતીય સ્ટોરમાંથી કર્ણ માટે એક સુંદર અને મોટી રાખડી ખરીદી હતી જ્યારે પૂજાની થાળી લઈને માલવિકા કર્ણની સામે ઊભી રહી અને તેના કપાળ પર કંકુનો ચાંદલો લો કરી રહી હતી ત્યારે તેની આંખોમાંથી કૃતજ્ઞતા અને પ્રેમના આંસુ વહી રહ્યા હતા ત્યારે કલરના જમણા કાંડે એ પવિત્ર રાખડી બાંધતા અને તેને મીઠાઈ ખવડાવતા અત્યંત ભાવુક સ્વારે કહ્યું કે કરણભાઈ એ ગોજારી અને ભયાનક રાત્રે જો તમે મારા જીવનમાં ન આવ્યા હોત અને પહેલી ત્રિપોટીથી મને ન બચાવી હોત તો કદાચ આજે હું આ દુનિયામાં જીવતી જ ન હોત અને મારી મારી લાશ કોઈ ગટરમાં જ રજળતી હોત તમે માત્ર મારો જીવ જ નથી બચાવ્યો પણ તમે મારા આખા પરિવારનું સન્માન અમારા પૈસા અને મારું ભવિષ્ય બધું જ પાછું અપવ્યું છે તમે મારા માટે સાક્ષાત કોઈ દેવદૂત કે ભગવાન બનીને આવ્યા છો હું જિંદગીભર તમારું આ ઋણ ક્યારેય નહીં ચૂકવી શકું માલવિકાના આ શબ્દો સાંભળીને કરણનું કઠોર લાગતું હદય પણ થોડું પીગળી ગયું અને તેણે હસીને ને માલવિકાના માથા પર મોટા ભાઈની જેમ વહાલથી હાથ મુકતા જવાબ આપ્યો કે અરે ગાંડી એમાં આભાર શાનો મનમાનો આપણે ગુજરાતીઓ દુનિયાના કોઈપણ છેવાડાના ખૂણે જઈએ શાંત સમંદર પાર જઈએ પણ આપણે આપણા વતનની માટેની સુગંધ અને આપણા માતા પિતાના સંસ્કાર ક્યારેય નથી ભૂલતા રસ્તા પર રજળતી કોઈપણ નિર્દોષ દીકરીને બચાવવી એ કોઈ ઉપકાર નથી પણએ એ તો મારા લોહીમાં લખેલું છે અને દરેક સાચા માણસનો ધર્મ છે બસ હવે તું ખુશ રહે અને તારા માતા પિતાનું નામ રોશન કર એ જ મારી સાક્ષી રક્ષાબંધનની ભેટ છે આ આખી ઘટના અને એ વાતની જીવંત સાબિતી અને મજબૂત ઉદાહરણ પૂરું પાડે છે કે વિદેશની ધરતી પર માત્ર સુંદર સપનાઓ અને મોટી તકો જ નથી હોતી પણ સાથે સાથે ખતરનાક શિકારીઓ લુચ્છા એજન્ટો અને છતરપિંડીના મોટા ઝાળ પણ બીચાવેલા હોય છે જેમાંથી યુવાનોએ ખૂબ જ સાવચેત રહેવાની જરૂર છે કોઈપણ દેશમાં જતા પહેલા ત્યાની કાનૂની પ્રક્રિયાઓ યુનિવર્સિટીની સાચી માન્યતા અને દસ્તાવેજોની પૂરેપૂરી સકાણી કરવી અત્યંત જરૂરી છે કારણ કે દરેક ચમકતી વસ્તુ સોનું નથી હોતી પણ જ્યાં દુનિયામાં સ્વાર્થ અને છેતરપિંડીના અંધકારના વાદળો છવાયેલા છે ત્યાં ક્યાંકને ક્યાંક કરણ જેવા માનવતાના દેવા દેવાઓ પણ આજે પ્રજ્વલિત છે જે સાબિત કરે છે કે માનવતા હજુ પણ મરી પરવારી નથી અને આ અજાણીયા સંબંધો લોહીના સંબંધો કરતાં પણ વધુ પવિત્ર અને મજબૂત બની શકે છે જિંદગી ક્યારેય હાર માનવાનું કે નિરશ થઈને બેસી જવાનું નામ નથી પણ જો હિંમત રાખવામાં આવે તો યોગ્ય સમયે કોઈ સાચા માણસનો સાથ મળી જાય તો ડૂબતી નાવ આસાનીથી કિનારે પહોંચી જાય છે આ સ્ટોરી સમાજમાં બનતી સત્ય ઘટનાઓ અને છેતરપિંડીના કિસ્સાઓથી પ્રેરિત છે પરંતુ તેમાં દર્શાવેલા પાત્રોના નામ સ્થળો અને કેટલીક ઘટનાઓને ગોપનીયતાજ જાળવવા માટે બદલવામાં આવ્યા છે આ વાર્તાનો મુખ્ય હેતુ માત્ર અને માત્ર લોકોને મનોરંજન પૂરું પાડવાની સાથે સાથે ખાસ કરીને વિદેશ જતા વિદ્યાર્થીઓમાં એક જગ જાગૃતિ અને સાવછેતી ફેલાવવાનો છે વિદેશમાં અભ્યાસ કે નોકરી માટે જતા પહેલા હંમેશા યોગ્ય તપાસ વિશ્વસનીય સરકારી સ્ત્રોતો અને યોગ્ય કાનૂની પ્રક્રિયાઓનું પાલન કરવું અત્યંત હિતાવહ છે કોઈપણ પ્રકારની ગેરકાયદેસર પ્રવૃત્તિ શોર્ટકટ અથવા ખતરનાક પરિસ્થિતિને પ્રોત્સાહન આપવાનો આ વાર્તાનો કોઈ જ ઉદ્દેશ નથી જેથી દરેક વાચક મિત્રોએ આ વાતની ખાસ નોંધ લેવી અને આ વિડીયો કે વાર્તાને વધુમાં વધુ લોકો સુધી પહોંચાડીને શેર અને લાઈક કરવાનું ભૂલશો નહીં જેથી કોઈ બીજા નિર્દોષ પરિવારને આવું આર્થિક કે માનસિક નુકસાન સહન કરવાનો વારો ના આવે ફરી મળીશું એક નવી રોમાંચક અને શીખ આપતી સ્ટોરી સાથે ત્યાં સુધી સૌને જય શ્રીકૃષ્ણ ધન્યવાદ
