30 એપ્રિલ 2026. રાત્રે લગભગ 8 વાગ્યે. કોલકાતાની સખાવત મેમોરિયલ સ્કૂલની બહાર ભારે વરસાદ પડી રહ્યો હતો. ત્યારે એક ગાડી આવીને ઊભી રહી. સફેદ સાડી, પગમાં રબરની ચપ્પલ. પોતાની સિગ્નેચર સ્ટાઈલમાં બંગાળના મુખ્યમંત્રી મમતા બેનર્જી ઉતર્યા, અને સીધા સ્ટ્રોંગ રૂમ તરફ આગળ વધ્યા.
કેન્દ્રીય દળોએ તેમને રોકવાનો પ્રયાસ કર્યો. મમતાએ ચૂંટણી નિયમોનો હવાલો આપ્યો અને અંદર ચાલ્યા ગયા. લગભગ ચાર કલાક સુધી ત્યાં જ રહ્યા. રાત્રે 12 વાગ્યે બહાર નીકળ્યા અને કહ્યું- જો EVM ચોરવામાં આવે કે ગણતરીમાં ગેરરીતિ થાય, તો અમે જીવની બાજી લગાવીને લડીશું.
જવાબમાં BJPએ કહ્યું – આ હારનો ડર છે. પરંતુ જે લોકો મમતા બેનર્જીને જાણે છે, તેમના માટે આ કોઈ નવી વાત નહોતી.આ એ જ મમતા છે, જે 1975માં જેપીની કારના બોનેટ પર ચઢી ગયા હતા. જેમને 1993માં રોયટર્સ બિલ્ડિંગની સીડીઓ પર વાળથી પકડીને ઘસડવામાં આવ્યા હતા, તો 18 વર્ષ પછી બદલો લીધો. અને જે 2021માં પ્લાસ્ટર ચઢેલા પગ સાથે વ્હીલચેર પર બેસીને ચૂંટણી જીત્યા હતા.
અહીં જ 1955માં પ્રોમિલેશ્વર અને ગાયત્રી બેનર્જીના ઘરે એક બાળકીનો જન્મ થયો. પિતા સરકારી કોન્ટ્રાક્ટર હતા.પોતાના પુસ્તક ‘માય અનફોર્ગેટેબલ મેમોરીઝ’માં મમતા લખે છે કે ઘરમાં ખુશહાલી હતી.ટ્યુટર આવતા હતા, ખાવા-પીવાની કોઈ કમી નહોતી. પપ્પા મને પ્રેમથી ‘મોનાબાબા’ કહીને બોલાવતા હતા.
જ્યાં સુધી પિતા હતા, ત્યાં સુધી બધું ઠીક હતું. પછી એક દિવસ બધું બદલાઈ ગયું. માત્ર 15 વર્ષની ઉંમરે મમતાના પિતાનું અવસાન થયું. મોનાબાબાનું બાળપણ તે જ રાત્રે ખતમ થઈ ગયું.મોટા ભાઈ પર કમાવવાનો બોજ આવી ગયો. માતા બીમાર રહેતા હતા. પાંચ નાના ભાઈ-બહેનો હતા. ઘર અને રસોઈનું બધું કામ મમતાએ પોતાના માથે લઈ લીધું.
