ના, મેં તમારો એક ઇન્ટરવ્યુ જોયો હતો. તેમાં તમે કહ્યું હતું કે 13 વર્ષની ઉંમરે, જ્યારે તમે મુંબઈમાં સ્કૂલમાં ગયા હતા, ત્યારે તમને લઘુતાગ્રંથિ અનુભવાતી હતી કે કોઈ તમારી સાથે વાત કરશે કે નહીં.તે ’59ની વાત છે. જ્યારે હું છઠ્ઠા કે સાતમા ધોરણ માટે અહીં આવ્યો હતો, ત્યારે મારી એક માસી હતી. તે શિક્ષિકા હતી. તો, મને સુધારવા માટે, મારી માએ મને ગામડેથી મારી માસી પાસે મોકલી દીધો. પરંતુ પછીના વર્ષે, મારી માસીએ મને પાછો મોકલી દીધો જેથી તેના પોતાના બાળકો બગડે નહીં.
વાત એ હતી કે હું અંગ્રેજી બોલી શકતો ન હતો. આજે પણ, હું બરાબર અંગ્રેજી બોલી શકતો નથી કારણ કે તેની જરૂરિયાત ક્યારેય ખરેખર ઊભી થઈ નથી. જ્યારે હું જેજે સ્કૂલ ઓફ આર્ટમાં ગયો, ત્યારે ત્યાં ભાષાનો કોઈ સવાલ જ નહોતો. ત્યાં બ્રશ, કાગળ અને રંગ હતા. અને હું હંમેશા અનુભવતો હતો કે મારા દેખાવની તુલનામાં મારા બાકીના બધા ભાઈઓ ખૂબ જ સુંદર હતા. અને હું આવો દેખાતો હતો. તેથી હું હંમેશા અનુભવતો હતો કે મારા માતા-પિતા તેમને વધુ પ્રેમ કરે છે
અને મને ઓછો. પછી, મેં એકવાર એક નાટકમાં અભિનય કર્યો. જ્યારે હું ગામમાં હતો, ત્યારે મારા પિતા તે નાટક જોવા માટે બોમ્બેથી ગામમાં આવ્યા હતા. તેથી મને લાગ્યું કે આ મારા પિતાનું ધ્યાન ખેંચવાનો એક ખૂબ જ સારો રસ્તો છે. આ રીતે મેં થિયેટર શરૂ કર્યું. પરંતુ હું હંમેશા પોતાને નાનો અને બીજાઓ કરતા ઓછો માનતો હતો, જાણે મારામાં કોઈ ખામી હોય. અને પછી થિયેટર પછી, હું તેમનાથી અલગ હતો; તેઓ ત્યાં બેસતા, અને હું અહીં હોતો, તેથી તે મારો પ્રદેશ હતો, અને હું ખૂબ ખુશ થતો કે તેઓ મને જોવા આવ્યા છે. તો ધીમે ધીમે, ખૂબ જ ધીમે ધીમે, તે લઘુતાગ્રંથિ દૂર થઈ ગઈ, અને પછી મારી અંદર તે આત્મવિશ્વાસ વધ્યો.અને જે થોડો ઘમંડ દેખાય છે.13 વર્ષની ઉંમરે, તમે ફિલ્મના પોસ્ટર પેઇન્ટ કરતા હતા કારણ કે અમારા પિતાનો ધંધો પડી ભાંગ્યો હતો, અને તેથી 13 વર્ષની ઉંમરે, અમે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. ફિલ્મના પોસ્ટર, ત્યાં જવા માટે 8 કિલોમીટર ચાલીને જવું, પાછા આવવા માટે 8 કિલોમીટર, દિવસના 16 કિલોમીટર, મહિને 35 રૂપિયા, અને દિવસમાં એક વખત ભોજન. પરંતુ મને લાગે છે કે તે દિવસોએ મને જે શીખવ્યું, તે હું બીજે ક્યાંય શીખી શક્યો ન હોત. તે સમયે મને જે શીખવ્યું, તે મને બીજે ક્યાં મળશે? એવી શાળા ક્યાં છે?જો તમને ખબર હતી કે તમારો આ ચહેરો છે, તો તમે ફિલ્મોમાં કેવી રીતે આવ્યા? અને તે પણ, હીરો બનવા માટે.હું થિયેટર કરતો હતો. હું સ્મિતા પાટિલને કારણે ફિલ્મોમાં આવ્યો. તેણે મને ફરજ પાડી, “નાના, તારે ફિલ્મોમાં આવવું જ પડશે.” મેં કહ્યું કે મારે તે કરવું નથી. હું થિયેટરથી ખુશ છું.પરંતુ ફિલ્મોમાં, હીરોની એક છબી હોય છે. સલમાન ખાન, હૃતિક રોશન, બોડીવાળા છોકરાઓ, સારી બાંધાવાળા, જેમના ચહેરાના લક્ષણો સારા હોય. તમે કેવા દેખાઓ છો તે એક મિનિટ, બે મિનિટ સુધી ચાલશે;
બે મિનિટ પછી તમે શું કરો છો?મારો સવાલ એ છે કે, જ્યારે આપણે એક પાત્ર ભજવીએ છીએ, ત્યારે આપણે તેને જીવવું પણ પડે છે. તો, ‘ગમન’ થી ’26/11′ સુધી તમારામાં શું ફેરફારો આવ્યા? તમે જે ભૂમિકાઓ અને પાત્રો ભજવ્યા છે, તે પાત્રો ભજવતી વખતે તમારામાં શું ફેરફારો આવ્યા? ના, સૌ પ્રથમ, સમાજમાં જે થઈ રહ્યું છે તેના કારણે, મારામાં જે પરિવર્તન આવે છે તે મને આવા પાત્રો કરવા વિશે વિચારવા તરફ દોરી જાય છે. કારણ કે મારામાં જે પરિવર્તન આવે છે, મારી વિચારસરણીમાં જે પરિવર્તન આવે છે, તે સવારના છાપાને કારણે થાય છે. અને છાપામાં હું જે વાંચું છું તેનાથી તે ગૂંગળામણ થાય છે, તે મને હેરાન કરે છે, બધું, તેથી જ હું કહું છું કે મારી પાસે એક માધ્યમ છે જેના દ્વારા આ બધું બહાર આવે છે, પરંતુ. કોઈ ચોક્કસ પાત્ર કરતી વખતે શું મારામાં કોઈ ફેરફાર આવ્યો, ‘પરિંદા’ કરતી વખતે, તે આવ્યો નહીં,
પરંતુ હું ચોક્કસપણે પરેશાન હતો. ‘ક્રાંતિવીર’ કરતી વખતે હું પરેશાન હતો. ‘ક્રાંતિવીર’ ’93ના કોમી રમખાણો પર આધારિત હતી, તેથી તે ક્ષેત્રમાંથી પસાર થવું ખૂબ જ પીડાદાયક છે, તે થવાનું જ છે. પરંતુ તેમાં મારામાં શું ફેરફાર આવ્યો? હું બદલાયો નથી, પરંતુ તે પીડા, જ્યારે આવું થાય છે ત્યારે વિચારસરણીમાં ઘણા ફેરફારો આવે છે, અને તેની પરાકાષ્ઠા તે ફિલ્મ બનાવવી છે, ’26/11′ તે પરાકાષ્ઠા છે, ‘ક્રાંતિવીર’ તે પરાકાષ્ઠા છે.શું એ સાચું છે કે ઘણી વખત તમે બીજાઓ દ્વારા લખાયેલા સંવાદોને બાજુ પર મૂકી દો છો અને તમારા પોતાના બોલવાનું શરૂ કરો છો, જેમ કે તે મચ્છર અને હિજડા વાળો સંવાદ?સાલા, એક મચ્છર માણસને હિજડો બનાવી દે છે.શું કરવું, સાલા, એક મચ્છર માણસને હિજડો બનાવી દે છે.સવારે ઘરેથી નીકળો, ભીડનો ભાગ બની જાઓ. સાંજે ઘરે જાઓ, દારૂ પીઓ, બાળકો પેદા કરો. સવાર સુધીમાં, ફરી એકવાર મરી જાઓ. કારણ કે અંદરનો માણસ મરી ગયો છે. જીવવા માટે ઘૃણાસ્પદ સમાધાનો કર્યા છે.
શું કરવું, સાલા, એક મચ્છર માણસને હિજડો બનાવી દે છે. કમનસીબે, લોકોએ ફક્ત પહેલી બે લીટીઓ જ યાદ રાખી. પરંતુ તે પછીની લીટીઓ ખૂબ જ સારી રીતે લખાયેલી કવિતા હતી. સમીરે તે લખ્યું હતું. તે ખૂબ જ સારી રીતે લખાયેલું છે.જેમાં એવું કહેવામાં આવ્યું હતું કે આત્મા અને માણસ મરી ગયા છે.હા, અંદરનો માણસ મરી ગયો છે. જીવવા માટે ઘૃણાસ્પદ સમાધાનો કર્યા છે.શું કરવું, સાલા, એક મચ્છર માણસને હિજડો— તે ખૂબ જ સારી રીતે લખાયેલું હતું.
